منوی برگه ها
منوی دسته ها

ارسال شده در ۲۲ دی ۱۳۹۱ در فصل دوم, فلسفه | ۰ دیدگاه

آغاز و انجام

آغاز و انجام

در ادامه بحث قبلی که پیرامون آب و حقیقت مایه حیات بودن آن صحبت شد، در اینجا ضمن توضیحات تکمیلی، مراتب و علل این حقیقت را بررسی می کنیم تا به سر منشأ آن نائل شویم. جناب مولوی با هنرمندی تمام در یک شعر می فرماید: ای تو در کشتی تن رفته به خواب / آب را دیــــــــدی نــــگــــــر در آبِ آب آب را آبیـســت کــاو مـیـرانـــدش / روح را روحیست کاو می خواندش [1] لطفاً در مورد این ابیات، توضیحاتی را بفرمایید. –        بسیار لطیف و زیباست. همان طور که قبلاً عرض کردم، ما «آب» را به حسب ظاهر و در عالم حس، همین جسم سیّال می دانیم. اما همین آب که جسمی سیّال است، روح و معنی آن، «مایه حیات بودن» است. به موازات این آب ظاهری که در ظرف و در کوزه و در نهر و دریاست، آب دیگری هم در معنی است که این آب محسوس را می راند. آب، در رود جریان دارد ولی آب دیگری هم هست که این آب جاری در رود...

ادامه مطلب

ارسال شده در ۱۲ دی ۱۳۹۱ در تجلی, عرفان, فصل دوم | ۰ دیدگاه

صادر اول، سایه حق است

صادر اول، سایه حق است

در ادامه بحث گذشته که پیرامون مفهوم عرش خداوند و قرار گرفتن آن بر آب بود، در این قسمت کمی دقیق تر به مفهوم عرش پرداخته می شود. کلمه دیگری که در این معنا در قرآن کریم به کار گرفته شده، لفظ «کرسی» است. هر چند که دو واژه عرش و کرسی از لحاظ لغوی بسیار به هم نزدیک اند اما بسته به اینکه در چه نسبتی با خداوند قرار می گیرند، معنای متفاوتی خواهند داشت. آنچه در این قسمت به آن می پردازیم، بیان معنای عرش و کرسی است و اینکه در این آیه چه نسبتی با آب دارند. همچنین نکات حائز اهمیتی نیز در باب اولین مخلوق و صادر اول گفته شده که با موضوع عرش و کرسی، تناسب بسیاری دارد. صاحب بیان السعاده [1] در تفسیر آیه « وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاء »، عرش را عالی ترین مرتبه هستی تفسیر می کند. اما می گوید، عالی ترین مرتبه هستی خودش علی الماء است. ایشان «ماء» را همان ولایت مطلقه کلیه که این هستی را ایجاد کرده،...

ادامه مطلب

ارسال شده در ۱۰ دی ۱۳۹۱ در علم کلام, فصل دوم, فلسفه | ۱۳ دیدگاه

آفرینش عالم در شش روز؛ حدوث و قدم

آفرینش عالم در شش روز؛ حدوث و قدم

آنچه در این قسمت شاهد آن هستیم، بحث و گفتگو پیرامون دو نکته از یک آیه قرآن کریم است. در آیه هفتم سوره هود خداوند می فرماید: « وَهُوَ الَّذِي خَلَق السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاء » . دو نکته مهم و اساسی که از متن این آیه بر می آید یکی خلقت و آفرینش عالم در شش روز است و نکته دیگر، قرار گرفتن عرش الهی بر آب. نکته اول به یکی از مباحث جدی و چالشی میان فلاسفه و متکلمان بر می گردد و آن چیزی جز بحث حدوث و قدم عالم نیست. لازم به گفتن نیست که متکلمان و حکما در این موضوع چه موضعی اتخاذ کرده اند و چگونه با آن روبرو شده اند چرا که شهرت این مسئله بر اکثر افراد روشن است. اما در قسمت دوم از این آیه نیز نکته ای وجود دارد که در ادامه این مبحث به این نکته پرداخته می شود. اینکه آب در این آیه از چه معنایی حکایت می کند و یا اینکه...

ادامه مطلب